dinsdag 17 april 2012

Glen Grant the Major's Reserve


type whisky: Single Malt, gerijpt in bourbon casks
leeftijd: 5 jaar
percentage: 40%
kleur: licht goud
geur: zacht, licht droog, fruitig en appel
smaak: vrij licht, romig, appel, fruit, vanille, hazelnoot, beetje spicy
afdronk: middellang licht droge afdronk

Onlangs waren we in Duitsland en deze whisky kwam ik daar tegen in de supermarkt.
In Duitsland mag ook sterke drank in de supermarkt worden verkocht.
Deze Glen Grant the Mayor's Reserve is een Single Malt en kostte mij € 14,49
Wat!? Een Single Malt 70cl voor deze prijs?? Die moest ik kopen en proeven natuurlijk.

De belangrijkste reden voor deze prijs zal waarschijnlijk de leeftijd van deze whisky zijn
(5 jaar) en daar is helemaal niets mis mee.
Het is een lekkere lichte Speyside whisky met een mooi smaakprofiel.
Voor deze prijs zeker de moeite waard om eens uit te proberen.

De Glen Grant distilleerderij heeft in de loop van de geschiedenis al vele eigenaren gehad, zoals je hieronder kunt lezen.
De huidige eigenaar is de italiaanse Campari Group.
Dit is dan ook de meest verkochte whisky in Italië.

Interessant om te vermelden is dat er op het etiket staat dat er caramel kleurstof in verwerkt zit, iets wat in Schotland vaak bewust niet wordt vermeld.
Kenners beweren dat kleurstoffen de kwaliteit van de whisky vaak niet ten goedde komt.

Geïnspireerd door James 'the major' Grant, deze gemakkelijk te drinken single malt is de meest lichte verse in het Glen Grant assortiment. Romig en fruitig op de tong heeft een enigszins droge, nootachtige afdronk. The major's Reserve, 40%

Opgericht: 1840
Gebied: Speyside
Eigenaar: Campari
Status: in gebruik
Capaciteit: 5,9 miljoen liter per jaar
Uitrusting: 5 wash stills, 8 spirit stills



Een stukje geschiedenis:
De twee gebroeders John en James Grant besloten in het jaar 1840 aan de rand van de plaats Rothes, vlak bij de rivier de Spey en niet ver van een waterbron, een distilleerderij te bouwen. James was rechter en bankier voordat hij samen met zijn oudere broer in whisky ging.

De twee heren hadden al enige ervaring met distilleerderijen, want in de jaren '30 hadden ze belangen in de Aberlour-distilleerderij. Ze huurden in 1839 een stukje land van de Earl of Seafield en bouwden daar een voor die tijd moderne distilleerderij. Het zou later ook de eerste distilleerderij in Noord-Schotland zijn die een aansluiting kreeg op het elektriciteitsnet.

Een ander belangrijk punt voor de heren Grant was de aanleg van de Morayshire Railway, die vlak langs de Glen Grant-distilleerderij liep. Deze spoorlijn zorgde voor de aanvoer van kolen, turf en vaten en (wat nog belangrijker was) de afvoer van whisky. De spoorweg, die toen ook voor andere distilleerderijen die eraan lagen heel belangrijk was, is nu verdwenen.

John Grant stierf in 1864. Zijn broer ging alleen door tot zijn dood in 1872. De zoon van James, Major James Grant, nam de zaken van zijn vader over en leidde niet alleen bijna zestig jaar lang zijn vaders distilleerderij, maar bouwde ook een nieuwe distilleerderij aan de andere kant van de spoorlijn. Deze in 1897 gebouwde distilleerderij werd zeer toepasselijk Glen Grant No 2 genoemd en is nu bekend onder de naam Caperdonich. De twee distilleerderijen waren in die tijd verbonden door een pijpleiding waardoor de whisky van Glen Grant No 2 naar Glen Grant No 1 liep. Er wordt in de plaats Rothes beweerd dat er door de lokale bevolking houten pinnen in de leiding werden geslagen om zo whisky af te tappen voor eigen gebruik. In 1898 werd er een kleine trommelmouterij gebouwd.

Major James Grant met zijn familie:

Grant was niet alleen een goed zakenman, maar hield ook van wat er groeide en bloeide. Hij nam vaak planten en bomen mee van zakenreizen om die achter de distilleerderij te planten. Al gauw ontstond er een enorme tuin, compleet met bruggetjes en een heus whiskykluisje, waarin hij zijn favoriete whisky bewaarde, die hij aansprak als hij alleen of met relaties een wandelingetje in de tuin maakte.

Het whiskykluisje:

In 1931 stierf Major James Grant. Hij liet het bedrijf na aan zijn kleinzoon, Major Douglas Mackessack. Deze zorgde ervoor dat de Glen Grant-distilleerderij tot de beste en bekendste distilleerderijen van Schotland ging behoren. Ook op de exportmarkt werd de malt zeer bekend. Al in het jaar 1961 werden de eerste vaten geëxporteerd naar Italië, op verzoek van een hótelier uit Milaan, Armondo Giovinetti geheten. Tot op de dag van vandaag wordt er Glen Grant geëxporteerd naar Italië, dat ook de grootste afnemer is van deze malt.


Zoals zoveel distilleerderijen ging ook Glen Grant tijdens de Tweede Wereldoorlog dicht vanwege het gersttekort. In 1952 ging Glen Grant met The Glenlivet-distilleerderij samen onder de firmanaam `The Glenlivet and Glen Grant Distilleries Ltd'. Zij werden in het jaar 1972 versterkt met Hill, Thomson & Co Ltd (blender van o.a. Queen Anne-whisky) en de Longmorn Distilleries. Al deze bedrijven vormden vanaf toen The Glenlivet Group; deze bestond uit de distilleerderijen Benriach, Caperdonich, Glen Grant, Glenlivet en Longmorn. Zes jaar later, in 1978, werd deze groep overgenomen door de Canadese drankengigant Seagram Distillers Plc. Seagram liet het aantal ketels uitbreiden tot 8. Eind 2000 werd Seagram zelf overgenomen door Diageo en Pernod Ricard. Aangezien Diageo al de grootste was in de Schotse whisky-industrie, werd dit deel van Seagram toegekend aan Pernod Ricard. In 2005 werd het overgenomen door de Campari Group.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten